Siguro masasabi kong isa ako sa mga taong family oriented talaga. Like kung ano ako sa school, kung papano ako makipagbiruan, papano ako mambara, papano ako makipaghalubilo sa iba, ganon din ako sa pamilya ko. Hindi ako ung tipong tatahimik kung kasama ko na pamilya ko. Kung gaano ako kaingay kasama mga kaibigan ko, ganon din ako pag kasama ko ang angkan ko. :))

What I like the most when I’m with my family is that I could be me and they accept me for what I am and who I am. Kung pilosopo ako, tanggap nila yun. Minsan may sermon nga lang. Tapos sila ung tipong kakanchawin ako kasi nga nabagsak ako sa isang major subject. Tipong tinatawanan na lang nila. Nung isang gabi nga, kinwento ko keh mommy na pasado nako anaphyiso. Tas sabi ko, “Magcacapping na anak mo!” Mommy: *clap clap clap* Yey! At last, nakahabol ka rin!! Yehey!!

Oh diba? Napakasupportive lang. Tapos ayun, pag nagbibiruan kame, parang magkabarkada lang daw kame. Eto halimbawa. Nag-uusap kame nina Papah Tooter(kapatid ni mommy), Auntie Karna(asawa ni papah tooter), Denggah(kapatid nina mommy na bunso), Ako at Jabe(kidodido) tungkol sa MAGNUM. Kasi may bali-balita na may LARD daw yun. Sabi ko: May LARD daw talaga yun eh. Papah Tooter: Walang MEDIUM?! Ako: HAHAHA! Wala raw. Pambihirang JOKE! Denggah: *loooooading* HAHAHAHAH! Ako at Papah Tooter: Loading si Denggah! :)) *sabay tawa* Papah Tooter: Small, Medium, LARD ba. :)) Ewaaaaaaan. Mamatay ako that night. Nung nag-overnight yan kame ni Jabe kina Ayeem. Tapos trip namin ngayon lahat, pataasan score sa temple run. Sooobrang nagpapayabangan talaga kame. Meron ang iPhone ni Papah Tooter, iPad nila meron din temple run, iPod touch ni Denggah nilagyan din namin, pati ung iPad ni Denggah na ako ang gumagamit meron din nun. So, ako, si Ayeem, si Jabe at si Papah Tooter parati kameng naglalaro. Tas pinakamagaling samin si Ayeem. Lintek 13million plus ang score. Sabay tag pa sakin sa picture sa fb eh. Ako naman 1.2million lang, si Jabe 3million plus na, si Papah Tooter naman umaabot na rin ng 1.something million. Ganon lang. Kahiya-hiya ang score namin compare kay Ayeem. I know. :) Pero papractice pako. Ayun, ganon kame magbond as a family. Dati pa talaga kung may trending na laro, talagang nakikiuso kame. Like guitar hero, nalaro rin namin yun. Ung wii, meron din nun. Pati FAMILY COMPUTER na puchu-puchu meron kame. Si Jabe at Ayeem, meron din nun. Isa-isa kameng family computer nun.Tapos mga tapes namin, di na mabilang. Every week may bago. Ganun. Bat ko ba to nablog? @@ Siguro miss ko lang ang mga pinsan ko. Miss ko na ung childhood namin. Tipong mag-oovernight kame kina Ayeem tapos wholeday maglalaro kame sa loob ng bahay or manunuod ng movie. Tapos pag dumating ang 4pm, alam na! Laro time na yan sa may labasan. Magbabike or what. Tapos ayun, lately kasi medyo parati kameng magkakasama. At gusto ko silang makasama uleeeet.

Balik sa pamilya ko. Ayun, only child ako. Kaya mga pinsang buo ko eh yun ang tinuturi kong kapatid. Sila ung tipong nirerespeto ako kasi ako ang panganay. Sila rin ung tipong maglalambing sakin pag hihiram ng selpon o hihingi ng pera. Ung mga tito’t tita ko naman, sila ung nagsisilbing magulang ko besides mommy. Parang nakakahingi ako sa knila ng kahit na ano. Naglalambing din ako sa kanila Lalo na kay Papah Tooter. Nung isang araw nga eh paalis na siya ng bahay, kiniss na niya si Totoh tas niyang ikiss si totoh eh nasa tabi niya ako, niyuko niya ulo niya para ikiss ko siya. Tas ayun, kiniss ko na. Lambing dba? :”> Tapos sabi ko sa knya, “KAin tayo Gerry’s. Dalhin moko dun.” At ayun nga, kagabi kumain kame sa Gerry’s. Tapos sa mga tita ko naman. Sila ung mga taong pinaparamdam talaga sakin na proud sila sakin. Ganun. Si Papah Utoh naman, ung panganay nina mommy eh yan ang nagsilbing tatay ko. Binibigyan ako ng allowance niyan. Palanggah ako talaga niyan. Si Grandma naman eh may allowance din ako galing sa kanya. Every month. Tapos yun nga BABY ang tawag naming lahat kay Grandma. HAHA! Sweet nu? :)

Oh ayun. Hanggang dito na lang. Pagod nako. :))

Give me two weeks to find myself again. After nun, alam kong makakaya ko nang humarap sayo ng nakatawa at tipong hindi nako manlalambot pag ngumiti ka sakin. 2 weeks lang. Let’s be friends after that. Okay? See you then. :)

I thought I can still extend my time. I thought the 5 month time I asked was enough. But it seems that the world is just cruel that I didn’t even reach my 2nd month. I’m sad. Very. And I can’t hide my sadness. I don’t even know if you’re concern or what. But it seems that YOU DON’T CARE AT ALL. It’s as if I didn’t exist. It’s as if I DON’T HAVE THE RIGHT TO BE HURT. But don’t worry dear. I promise you that I won’t be bitter whatever may happen, right? I won’t do that. Because I keep every promise I say. Don’t worry. In time, I will be able to learn to care less. Go on with your life. Be happy and forget about what had happened in the past 3 months. I didn’t ask for you but you came. I’m thankful enough that at least, once upon a time in my life, I had the chance to meet someone I call Goo. Farewell DEAR.

Di naman kasi ako ganoon kagaling magtago ng mga nararamdaman ko. Sadyang selosa ako at nakakaasar ang nangyari kaya ako natahimik na lang at di na umimik pa. Ayaw kong magpahalata perosadyang nakakapanlumo ang mga nangyari kahapon. Gusto kitang makasama kaso may epal. Eeeh. Iilang araw na nga lang ang nalalabi eh di pa masusulit. Kakabanas lang ah. Pero ok na naman yun eh. At least, alam mo na ganoon ako kaselosa. :)

Sorry sa pagiging ganoon ko Goo. Sana may sanlibong drum kapa ng pasensya pagdating sa attitude ko. Sorry talaga. Alam mo naman na stubborn talaga ako at matigas ang ulo. Pero sumusunod naman ako sa mga demands mo eh. Kaya ayos na yun. :”>